Dames en heren, beste fans

Op deze blog wordt nog eens gepost, hoezé!
Ik hoor het u al denken: ‘daar moet toch een heel speciale reden voor zijn’.
Wel, beste lezer, u denkt verkeerd. Er zijn wel twéé goeie redenen om hier even nieuw leven in te blazen.

1. Reismarkt 2011

Veel mensen kennen Wegwijzer vzw al. Voor de onwetenden onder julie willen we kort even samenvatten wat deze organisatie doet. Zo zijn we wel.
Wegwijzer is een reisinformatiecentrum en behoorlijk uniek. Het is niet commercieel, maar probeert een brug te slaan tussen allerlei reisduiven. Dit gebeurt via een uitgebreid netwerk van reizigers, hun website, de reisbib in Brugge, hun tijdschrift Reiskrant en uiteraard via hun jaarlijks evenement Reismarkt.

De schlemielen die vooraleer deze post helemaal te lezen al op de bovenstaande link klikten, weten het al. Voor de anderen kondig ik het nieuws hier plechtig aan:

Op 27/02/2011 kunt u om 17u naar een presentatie komen luisteren en kijken in de stadshallen van Brugge. Deze presentatie heeft als titel ‘Met de Geit naar Moskou’ en wordt verzorgd door ondergetekenden.

Jawel, dames en heren, buisiness is booming voor die twee kerels met hun geit!
Wij zijn uiteraard heel blij en ook wat trots dat we ons verhaal met de wereld mogen delen. Indien u hier niet zo enthousiast van wordt, raden we u aan toch af te komen. Al was het maar omdat je er de hele dag kan praten met mensen die allerlei reizen deden. Van erg spectaculair tot zeer modaal. En als u er dan toch bent, kan u misschien even binnenspringen in zaal 7. Om 17u.
Een aanrader, die Reismarkt!

2. Met de Geit naar Moskou – het boek.

Een boek? Over die reis met de geit? Jazeker!
In een poging om een persoonlijk reisverslag te maken, begon Jens al snel te overdrijven. Wat begon met enkele zinnetjes op papier is ondertussen bijna per ongeluk uitgegroeid tot een boekje van 112 pagina’s.
En dat is nog niet alles, beste lezer. Besef dat er voor u zaakjes te doen zijn.

Ga naar unibook.com en bestel voor de ronde prijs van 9,99 euro (zonder BTW) het boek. Een buitenkans. En een aanrader. Volgens onze bescheiden mening is dit zelfs het beste boek over twee broers die met een 2CV naar Moskou reden dat ooit verschenen is! Zeg niet dat we het u niet gezegd hebben!
Een kort fragment dat u ongetwijfeld doet watertanden.

Hoe was het op reis? Wat was het mooiste? Waar zijn de mensen het vriendelijkst? Niet teveel problemen gehad? Hoeveel kilometer hebben jullie nu gereden? Is het daar warm? En hoe deden jullie dat met de taal? Zijn die Russen nu echt onvriendelijk? En hebben jullie de bosbranden gezien?

Allemaal vragen. Telkens dezelfde antwoorden. Niet dat we liever hebben dat niemand naar onze reis vraagt. We vinden het zelfs leuk dat ongeveer de halve wereld met ons meeleefde (of dat gevoel kregen we toch, waarvoor dank). Maar drie miljard mensen, en steeds hetzelfde verhaaltje. Ook wij, helden, worden zoiets wel eens beu.
Daarom (en natuurlijk vooral omdat schrijven wel leuk is): een allerlaatste update. Een soort round-up. Een samenvatting. Om alles af te sluiten. Mentaal. Emotioneel. En meer van deze wollige zaken.
Dat we u nu nooit meer horen!

We hebben een fantastische reis achter de rug. Een zeer aparte reis. Niet alleen door de auto, maar vooral omdat we door landen trokken die de gemiddelde West-Europeaan meestaal niet bezoekt. Door de communistische sfeer die in de meeste landen nog aanwezig is. Door de grote armoede naast de enorme rijkdommen te zien.
Of door met elkaar op te trekken. Broederliefde enzo. Maar daar gaan we het niet te veel over hebben. Zo komen we niet emotioneel over. Want wij zijn stoere kerels. Nah!

Er zijn zeker enkele steden die we nog opnieuw willen bezoeken.
Berlijn is er zo eentje. Wij waren er slechts anderhalve dag, en beperkten ons (deels door de warmte) tot de klassieke hoogtepunten. Een tweede (iets langer) bezoek zouden we kunnen gebruiken om hippe clubs en andere arty-farty plaatsen met een bezoek te vereren. Want dat ze daar staan te wachten op ons, dat staat buiten kijf!
Ook Moskou en Sint-Petersburg waren erg de moeite. Of we er ooit nog geraken, is dan weer een andere vraag. Beide steden konden ons erg bekoren. Denk aan de brede lanen van Parijs (Sint-Petersburg) of de levendigheid van Londen (Moskou). En toch zijn deze steden helemaal anders dan hun West-Europese tegenhanger. Al was het maar door de taal, de mensen en de Russisch-orthodoxe cultuur. Maar zeker een aanrader. Allen daarheen!
Ook Wenen en Praag zijn de moeite. Al is deze laatste wel erg toeristisch. Als we ooit iets ouder en meer gesetteld zijn, gaan we er terug. Met een kaart, reisgids en wandelstok. Om te genieten.

Er waren ook enkele steden waarvan we blij zijn dat we ze gezien hebben, maar waar we niet meer gaan terugkeren. Zo kan je Vilnius, Riga en Tallinn in dat rijtje zetten. In de meeste reisgidsen wordt daar lyrisch over gedaan. Waarom was ons niet echt duidelijk. Alsof een Est ooit Kortrijk zou gaan bezoeken. Of een Litouwer de weg naar Aalst vraagt. Niet dus. We houden je niet tegen om te gaan. Maar geloof de boekjes niet. Een tip van kenners. Zonder dank!
Hetzelfde geldt voor Bratislava. Al is de Slowaakse hoofdstad nog net iets kleiner dan deze in het Balticum. Je kan er wel lekker eten. Aan de grote markt rechts. En goulash bestellen. Je zal het je niet berouwen. Het kost je slechts zes euro.
Was het omdat we net Moskou gezien hadden, maar ook Kiev ontgoochelde ons wat. Niet zo heel groot, enkele mooie pleinen, maar de sfeer van een echte grootstad vonden we er toch niet terug. Extreme armoede (vooral bij de oudere bevolking) en hippe businessmannen. Hand in hand. Al is de ene hand een stukje meer gevuld dan de andere. Gelukkig kan je er terrasjes doen. Een mooi alternatief.

Het leukste aan de trip was natuurlijk het onderweg zijn. Een road trip zonder voorgaande. Het onderweggevoel maximaal beleven. Eten in tankstations, verwondering over de soms erg slechte wegen, tuinhuisjes langs de weg zien (waar dan nog mensen bleken in te wonen), telkens opnieuw de weg zoeken, de helft van alle Oostbloksupermarkten met een bezoekje vereren, melkjes drinken, …

Omdat wij echte nerds zijn, schuwen wij de statistieken niet. Afgelegde kilometers, aantal bezochte steden, pannes onderweg, gemaakte kosten, fans. We hadden er zelfs een schriftje voor. En een ipod touch. Om onze hipheidsfactor toch wat op te krikken.
Het concept ‘fan’ verdient toch een extra woordje uitleg. Het is een leuke bijkomstigheid dat, als je op reis bent met een 2CV, heel wat mensen even omkijken als je voorbijkomt. Als we deze bewonderaars echter allemaal als ‘fan’ moeten meerekenen was ons schriftje/ipod touch veel te klein geweest.
Daarom een definitie:
een fan (m/v) is iemand die in het voorbijrijden of bij stilstand een teken van bewondering geeft. Dit kan gaan van een opgestoken duim over een zwaaiende hand of krachtig claxoneren tot het nemen van foto’s van de 2CV in kwestie. Kortom: er moet een zekere interactie plaatsvinden tussen de fan en de inzittenden van de 2CV.

enkele reisstatistieken:

8223 km
10 steden
25 dagen onderweg
158 fans
2 keer pech
500 liter benzine (bij benadering)
6426 bloglezers (dank!)

Of we nog plannen hebben? Zeker. We willen altijd een stapje verder gaan. Of twee.
Daarom deze afbeelding:

Van Alaska naar Patagonië

Of en wanneer we dit gaan doen, is nog lang niet zeker. Het is nu slechts een gekke gedachte. En het is leuk om erover te lezen. Hoe alles praktisch in zijn werk zou moeten gaan, weten we uiteraard niet. Maar het zit in ons hoofd. En eens het daar zit…

Dinsdag 3 augustus 2010:
1020 kilometer. 13u onderweg. 4 tankbeurten. Van de ene grootstad naar de andere. Praag – Sint-Eloois-Winkel.

Lieve lezer. we zijn thuis!
Een laatste update krijgt u later nog, wanneer alles een beetje bezonken is. Maar nu moet u toch niet meer ongerust zijn.

Enkel nog dit: een lied over onze auto. Eentje om mee te brullen tijdens het rijden. Hou u niet in!

Praag: Check!
En daarmee zit de laatste stad op onze tocht erop. Een erg mooie stad.
Maar zoveel toeristen!
Blijkbaar is Praag the new hip, want wij hadden het gevoel dat ongeveer de halve wereld hier rondliep. We hoorden Engels, Duits, Neeeejderlands, Russisch, Frans en nog tal van andere talen, maar in de binnenstad uitzonderlijk weinig Tsjechisch. Iets wat toch vreemd is in de hoofdstad van de Czech Republic. Deze stad is duidelijk de meest toeristische die we tot op heden bezochten. Ofwel zijn wij geen andere toeristen meer gewend. Dat kan natuurlijk ook. Mea culpa dan maar. Mea maxima culpa!

Daarboven is iets te zien

Daar zijn ze! De Japanners

Maar we zijn niet gekomen om te zeuren. Het weer is goed, de sfeer nog beter. We bezochten onder andere de Karelsbrug, de Praagse burcht, de oude synagoge, het oude stadsplein, enz.
Een enz. op het einde van een opsomming is lelijk. Dat weten we. Maar deze is nodig. Want Praag heeft wel erg veel bezienswaardigheden. Zoveel zelfs dat wij, verzadigde toeristen, op onze laatste dag heel wat kilometers in de benen hebben.

Hoe we hier geraakten? Met de auto natuurlijk!
Gisteren reden we van Wenen naar Praag. We kozen per ongeluk om dat niet via de autostrade te doen. En we werden beloond. Want wat dook er plots voor onze neus op? Jawel! Een collega-2cv. Een klein inhaalmanoeuvre later konden we er zelfs een foto van nemen. En toeteren. En zwaaien. Het was dan ook van in Duitsland geleden dat we een ander exemplaar dan Bumble hadden gezien. De vrouw in de rode 2CV6 vond ons waarschijnlijk wat raar. En gelijk heeft ze!

Collegageit

De tijd van reizen zit er bijna op. Morgen zetten we koers richting heimat. We hopen er een recorddag van te maken: van Praag naar Sint-Eloois-Winkel. 1000km in één dag. We ruiken onze stal. Figuurlijk dan.
Het einde van de reis geeft ons een dubbel gevoel.
Het reizen zijn we nog lang niet beu. Een maand extra rondtrekken zou geen probleem zijn. Zeker niet. Terug naar huis gaan, betekent ook weer een jaar wachten op de volgende reis. Een jaar. Dat zijn twaalf maanden. En dat is lang.
Aan de andere kant zit de datum van terugkomst al een tijdje in ons hoofd. Wat ervoor zorgt dat we toch uitkijken naar het moment dat we de oprit thuis oprijden. En worst met appelmoes en patatjes eten. En lekker lang uitslapen. En onze rugzak pakken voor Dranouter. En vier dagen feest vieren. Het normale leven is nog zo slecht niet… We zijn bevoorrecht. En dat beseffen we.

Sfeerbeelden uit Praag:

Kentucky Fried Chicken. Op zijn Tsjechisch

Dakbedekking. Mét uitzicht

Toerisme vergt inspanningen.

“De wereld is een boek en wie niet reist, leest slechts één pagina.
De goedheilige Sint-Augustinus zei het al. Lang geleden ja. Maar toch. Wie zijn wij om deze kerel tegen te spreken? Zeker omdat wij, als we ‘s mans logica volgen, ondertussen toch al een serieus stukje gelezen hebben. Wat ons dan weer intelligent maakt. Aan zelfbevestiging heeft een mens nooit genoeg. Zelfs wij zijn daar geen uitzondering op.

Omdat we aan de laatste bladzijden van ons boek bezig zijn, liet Sander zich vandaag even gaan. In een boekenwinkel dan nog! Het resultaat is dat er morgen drie boeken extra mee mogen met Bumble. Het onderwerp laat zich raden. Zie hieronder.

De bibliotheek

Om maar te zeggen: Wenen is een topstad! En niet enkel daarom. Een overzicht van de voorbije twee dagen lijkt ons wel op zijn plaats.

Gisterenochtend regende het toen we wakker werden. Ook na het ontbijt bleef het water uit de lucht vallen. Moedig als we zijn, gingen we toch alles in de auto laden om daarna het oude centrum van Bratislava te bezoeken. Of dat was toch het plan. De auto was weer kletsnat (blijkbaar regende het niet enkel bij het ontwaken, maar gedurende de hele nacht) en na een kwartier in de regen gestaan te hebben, waren ook wij behoorlijk verzopen. Omdat het leuke aan hotelkamers is dat je maar moet uitchecken tegen de middag, gingen we nog een uurtje op ons bed liggen. Een goede keuze, want ondertussen hield de regen op en waren wij helemaal uitgerust.
Met de bus naar het centrum (de auto laten we liever op veilige plaatsen staan) bleek een meevaller. Voor het eerst sinds lang waren er mensen die spontaan hielpen om ons op het goede pad te zetten. Zelfs de buschauffeur stapte speciaal uit om ons de juiste overstap uit te leggen. Leuke mensen in Slowakije!
Bratislava is een fijn stadje. Erg klein wel. We liepen er wat rond, bezochten de burcht en aten Hongaarse goulash in een veel te warm restaurant. Onderweg zagen we de plaatselijke Roel Vanderstukken een filmpje opnemen. De enorme menigte die zich rond de set verzamelde, deed ons toch zoiets vermoeden. Of hoe bekendheid relatief is als je niet naar de Slowaakse televisie kijkt…

Rond een uur of drie reden we 80 kilometer. Van Bratislava naar Wenen. Want zo dicht liggen beide hoofdsteden bij elkaar. Het deed zelfs raar om zo kort in de auto te zitten.
Ons uurtje platte rust ‘s morgens gebruikten we ook om een hotel in Wenen te zoeken. Het werd het Etap hotel. Zo’n hotel dat iedereen zich wel herinnert uit de tijd van de schoolreizen. Maar het is hier proper. En niet al te duur. Dus zijn we gelukkig.
Na gisterenavond al even door het centrum gewandeld te hebben, was het vandaag tijd om de echte toerist uit te hangen. De Hofburg, waar we de Keizerlijke Appartementen, de Silberkammer en het Sissi Museum met een bezoek vereerden. Jens vond dit zeer interessant, Sander was het na een uurtje een beetje beu. Toch hield hij vol. Op karakter. Beest.

Sander. Met audioguide tussen het servies van de Habsburgers

In de namiddag was er tijd voor ontspanning. Sander werd weer blij wanneer hij zijn boekjes kon kopen. Jens bleef glimlachen, maar het ijsje maakte toch het verschil. We slenterden wat door de Weense straten (na zoveel steden moeten we niet per se alle bezienswaardigheden van een stad ten gronde zien. Verzadiging, of hoe heet dat?) en besloten dat Wenen een mooie stad is. Ooit komen we hier terug. Als heren van middelbare leeftijd. Om koffie te drinken op de terrasjes. Heerlijk wordt dat!

Jens met ijs

Morgen vertrekken we naar Praag. 300 km in de auto. Een makkie. Nog één stad op ons lijstje. We kijken ernaar uit.

Een sfeerverslag. En toen was het eigenlijk nog niet zo heel erg…

Een nieuw record vandaag! Drie landen. In één dag. Eigenlijk vier, maar de dubbele tellen we niet mee. Dat is niet eerlijk.

Het begon deze morgen allemaal in Oekraïne.
We durven het niet al te luidop zeggen, maar het grootste land van Europa is meteen ook het meest achtergestelde. En dan verwoorden we het nog mooi. Nergens zagen we meer armoede, slechte wegen of boerenkarren. Boeren die twee koeien houden, vrachtwagens die meer zwarte rook uitstoten dan de gemiddelde Belgische fabrieksschouw. Engels? Spreken wij niet meneer. En niet eens een tikkeltje moeite doen. Niet dat wij Oekraïens spreken. Maar toch. We waren er drie volle dagen (vier nachten) en dat was meer dan genoeg. Kiev is een stad ja. Maar de rest van het land (toch het deel dat wij doorkruisten) lijkt op het Europa van de jaren ’30 (weten wij veel, maar het moet zoiets geweest zijn). Gelukkig is alles er belachelijk goedkoop. Net goed.

Een afwijking die ook Rusland kent, zijn de talloze politiecontroles. Deze morgen waren we amper twee kilometer ver, of de plaatselijke arm der wet zette ons al aan de kant (niets nieuws voor ons, dit was de vijfde keer). Hij eiste onze papieren. We gaven hem wat hij vroeg: paspoort, internationaal rijbewijs en het inschrijvingsbewijs van Bumble. Meestal komen we daar vlotjes mee weg. Meestal. Want deze keer wilde de man onze verzekeringspapieren zien. En dat is een probleem. Want. Die. Hebben. We. Niet.

Een woordje uitleg is hier misschien op zijn plaats: voor Rusland en Oekraïne gelden de Europese verzekeringen namelijk niet. Daarom werd ons aangeraden om deze aan de grensovergang te kopen. Wanneer we Rusland binnenreden, deden we moeite om iets te vinden wat op een verzekering leek, maar onze poging bleek vergeefs. Niemand vroeg er ons naar, en wij waren gelukkig. Voor Oekraïne deden we zelfs geen moeite meer. Niet omdat we dat niet wilden. Of eigenlijk wel. Maar dat is een ander verhaal.

Om dan net op twintig kilometer van de Slowaakse grens problemen te krijgen met een politieman met ochtendhumeur! Hij vergeleek onze papieren met die van de auto achter ons. En inderdaad. Zoals wij ook wel weten, is UA (voor Oekraïne, liefste lezer) mooi doorschrapt.  Wij schermden met ons Engelstalig formulier van Europe Assistance, en herhaalden tien keer de magische woorden: look, worldwide. And Russian Federation. Sir. Look! Hij wilde echter van geen wijken weten. Daarom herhaalden we dezelfde woorden nog een aantal keren, deze keer aangevuld met: Sir. Look. At Border. No problem. We got stamp. Look. They said ok. Sir. Dat laatste trok hem over de streep. Ofwel was hij ons gezaag beu. In ieder geval liet hij met een nauwelijks zichtbare en typische Oekraïnse politiehoofdbeweging weten dat we mochten doorrijden. Een klein beetje stress viel van onze schouders, because we beat the system! En nog geen klein beetje.

De eerste kilometers op Slowaakse wegen gingen tergend traag. Slechte wegen, veel vrachtwagens en bijna nergens een mogelijkheid om in te halen. Gelukkig toonde onze goede vriend de Michelingids ons een alternatief: buurland Hongarije beschikte over een autosnelweg, bijna rechtstreeks naar Bratislava. En het was nog niet eens zo ver omrijden. Twee vliegen in één klap!
Onze keuze bleek al snel de goede. Voor de eerste keer in twee weken, kregen we weer een West-Europese weg onder de wielen. Geen putten of scheuren, maar gloednieuwe fluisterasfalt. Niet dat we daar iets mee zijn. Want Bumble blijft genoeg lawaai maken. Maar het klinkt toch goed.
Vier uur later kwamen we weer aan een grens. Deze keer Hongarije – Slowakije. Het regende lichtjes, maar blijkbaar had het net ervoor stevig geonweerd, want Sander moest inventief zijn om een wegenvignet te kopen. Onderstaande foto’s kunnen dit verduidelijken.

Met de voetjes in het water

Een eiland in de verte

We konden er wel mee lachen. Het was dan ook grappig. Anders zouden we niet lachen. Tiens.
Enkele minuten later werd het iets minder plezant. We hadden die plensbui blijkbaar al rijdend ingehaald. Plotseling was er overal water. Het begon met water uit de lucht. Daarna kwam er water door ons dak (het is er ooit eens afgewaaid, remember?). We werden kletsnat. En dat in een auto. Een vreemde gewaarwording. Wanneer er dan ook nog eens een malloot in een dikke auto voorbijkwam, eentje die ons trakteerde op een serieuze golf water (en nee, Bumble is veel, maar geen amfibievoertuig, dat is nu wel gebleken), vonden we het toch veiliger om even aan de kant te gaan staan. We zagen geen twee meter ver. En dat is voor één keer niet overdreven.

Het dashboard. En lach er niet mee.

Na deze douche zochten we snel een hotel op. Hotel Bonbon kreeg twee natte Belgen over de vloer. Ze keken ook wat vreemd wanneer we na het inchecken zowat de hele inhoud van onze auto naar boven zeulden. We moeten die dingen toch ergens kunnen laten drogen?
Morgen bezoeken we Bratislava. We hopen op een zonnige, stralende dag. Hoopt u met ons mee?

“De tijd gaat snel, gebruik hem wel!”
Hoeveel keer mochten wij dit kinderlijke spreekwoord aanhoren in de lagere school? Honderden keer waarschijnlijk. Laat dit dan de laatste keer zijn dat we het te berde brengen. Want het klopt niet!
De tijd gaat niet snel. Dat weet iedereen. Elke dag telt 24u, elk uur 60 minuten, elke minuut 60 seconden en zo kan u zelf wel nog enkele voorbeelden bedenken.
Waarom dan deze uitdrukking? Wel. Laat het een zeer zwakke inleiding zijn voor volgende vaststelling: er rest ons nog maar een goeie week reizen! En dat geeft een vreemd gevoel. Het is alsof we gisteren nog in Moskou, eergisteren in Sint-Petersburg of zondag in Berlijn waren. Niet getreurd echter, er restten ons nog enkele mooie steden: Bratislava, Wenen, Praag. Een mooie reeks om af te sluiten. Me dunkt.

Over vandaag kunnen we kort zijn, erg kort. 750km in een geit. Van Kiev tot ergens dicht tegen de Slowaakse grens. En voor één keer was het niet te warm. De laatste drie uur kregen we zelfs regen! Stel je voor…
Morgen proberen we dat kunstje nog eens te herhalen. In een afgezwakte versie dan. Een goeie 500 km richting Bratislava. Dwars door Slowakije. Of we pikken nog een hoekje Hongarije mee. Dat staat altijd mooi op het lijstje.

En onderstaande is wel leuk. Of cool. Of de max. Of bère. of vre wijs. Of geweeeeldig. Kies zelf welk woord het meest bij uw imago past.

We hebben ons enorm geamuseerd in het hostel in Moskou. Blijkbaar hebben we er ook indruk nagelaten, want we kregen een vermelding op hun blog. Wat er staat, weten we niet. Wie ons de vertaling kan bezorgen is een held. Toch voor eventjes…

Na twee dagen weer internet. Het leek zoveel langer. We zijn te verwend geweest. Maar nu zijn we weer blij. Bij deze: een korte update vanuit de McDo.

We bevinden ons in Kiev, hoofdstad van Oekraïne. En dat is sneller dan we gepland hadden. Hoe dat komt? Heel simpel. Door 1300km in twee dagen te rijden. De bedoeling was om zondag zover mogelijk te geraken en dan ergens te overnachten in Rusland, liefst zo dicht mogelijk bij de grens met Oekraïne. Alles ging goed tot we in Belgorod (de laatste ‘grote’ Russische stad voor de grens) kwamen. Op het eerste zicht vonden we geen hotel of camping (het cyrillisch blijft ook voor ons moeilijk) dus reden we maar door richting grens, in de veronderstelling dat er in een grensdorpje wel overnachtingsplaatsen genoeg zouden zijn. Nu bleek er echter geen dorp te zijn aan de grens. Was dat schrikken!

De grensovergang.

Omdat ‘men’ ons had wijsgemaakt dat Rusland uit geraken minder lang duurde dan Rusland binnen geraken, reden we maar door. ‘Men’ had het mis: de grensovergang duurde toch weer twee uur (met de nodige taalproblemen uiteraard) zodat het al donker was wanneer we Oekraïne binnenreden. Enkele kilometers verder was er gelukkig een motel, waar we de nacht konden doorbrengen.

Kamer met bed. Niets meer

Gistermorgen waren we erg vroeg weer op pad. Na eerst met handen en voeten ontbijt geregeld te hebben, reed Bumble om 8u30 alweer als vanouds. Heel wat spannende avonturen later (de tijd is te kort om deze allemaal te vertellen, jammer zeg) kwamen we aan in Kiev. Een hotel bij een soort van toeristisch centrum uit de communistische periode (en waarschijnlijk sinds Breznjev niet meer onderhouden) is nu onze uitvalsbasis voor twee nachten. Vandaag bezoeken we Kiev, morgen rijden we zover mogelijk richting Bratislava. Als we even goed in form zijn als de voorbije dagen, moet dit ook in twee dagen lukken. Maar we durven dat niet te plannen. Want telkens als we iets plannen, loopt er wel iets verkeerd.

Het hotel in Kiev. Zalmroze

Nu we zelf de foto’s van onze ‘hotels’ bekijken, moeten we toch ook even lachen. Gelukkig zijn we goeie slapers. En moeten we toch niet genieten van het interieur. En vooral: spotgoedkoop! En dat is ook belangrijk.

Sfeerbeelden onderweg:

Bumble op een Russische parking

Deze auto maakt geen bocht. Hij staat gewoon krom

Lunch. Plus kuisproduct.

Twee dagen Moskou. Meteen de twee warmste dagen in deze stad in 125 jaar. We weten niet of onze aanwezigheid hier iets mee te maken heeft, maar zowel wij als de Moskovieten smelten hier weg. Vanaf nu associëren wij Rusland niet meer met berenmutsen en pakken sneeuw, maar met zon, hitte en frisse pintjes.

Laten we maar beginnen bij het begin. En bij het belangrijkste. Hostel Buddy Bear is top! En wanneer wij al zo’n hip woord beginnen te gebruiken, wil dat toch wat zeggen. De vriendelijke ontvangst door Kate liet ons al het beste verhopen, en dat werd de voorbije dagen helemaal waargemaakt. Zowel de staff als de mensen die hier verblijven zijn uiterst vriendelijk. En spreken Engels, wat de conversaties er iets gemakkelijker op maakt. Zo maakten we al kennis met twee kerels uit Congo, een Rus uit Vladivostok die nu in Moskou werkt, twee Chinese dames die (respect!) geen georganiseerde ‘fotografenreis‘ nodig hadden om dit land te verkennen en natuurlijk Kate, de uiterst vriendelijke juffrouw van de receptie, die stiekem een heel klein beetje fan is van ons (en onze auto).

Hou u klaar voor een toeristisch verslag:

Gisterenmorgen bezochten we het Rode Plein. Een mooie plek, die Sander ‘iets groter’ had verwacht. We gingen ook de kathedraal-met-de-gekleurde-bollen binnen (in mijn Franstalige  Michelingids wordt die steevast Cathédrale Saint-Basile-le-Bienheureux genoemd, we weten ook niet waarom). Een vreemde kathedraal, want niet één grote ruimte, maar negen verschillende kerkjes bij elkaar. En elke suikerbol duidt zo’n kerkje aan. Mooi om te zien!

Het Rode Plein in de ochtendzon

De kerk van Basiel

‘s Middags zochten we een parkje op om onze lunch (stokbrood, melkjes, cola en vleesjes) in de schaduw te kunnen verorberen. We voederden meteen ook de musjes en hielpen twee Russische dames hun pinten (nee, niet het verkleinwoord. Een halve liter per juffrouw, alstublieft!). Die pinten mochten ze opdrinken van de politie, maar ze moesten er wel een zakje rond doen, zodat de buurt niet zag dat ze alcohol aan het drinken waren. Of zo hadden wij het toch begrepen. Het zag er alleszins wat vreemd uit.
In de namiddag werd het zeer warm. Wij besloten het Kremlin te bezoeken. Voor de niet-kenners: dit was ooit een burcht. Later bouwden ze de binnenkant ervan vol kerken. Nog later kwamen daar overheidsgebouwen bij. Het kostte ons 700 Roebel om binnen te mogen in de 4 Russisch-Orthodoxe kerken die er staan. En we kregen waar voor ons geld! Niet alleen waren ze heel mooi om te zien (liefhebbers van iconen, allen daarheen!), maar elk kerkbezoek bracht ons meteen wat afkoeling. En dat hadden we nodig. Een geslaagde combinatie tussen kunst en airco!
Nadat we toch nog eens gingen kijken naar Bumble (zekerheid voor alles, en de metro kost hier toch bijna niet), kookten we ons potje in het hostel. Kate sloeg een praatje, en later op de avond vertelde onze Rus uit Vladivostok stoere verhalen uit zijn jeugdjaren (surfen op ijsschotsen, ijsvissen, zwemmen in het ijskoude water). Een echte held! Of dat wilde hij ons toch laten geloven…

De man die het zweet van zijn collega mocht afkuisen vertrekt

Deze morgen trokken we in alle vroegte naar het Rode Plein. Niet dat we van deze plek onze uitvalsbasis wilden maken, maar om een bezoekje te brengen aan onze vriend Lenin, moesten we daar toch passeren…
Een lange rij (voornamelijk Aziatische types) stond voor ons. De rij loste echter snel op. Niet zo vreemd, want als we even later voorbij Lenin mochten passeren, werden we voortdurend aangemaand om door te lopen. Zo gaat het snel natuurlijk.
Wat ons nog het meest verbaasde aan dat Lenin-gedoe, was het plechtige er rond. Militairen in sjiek kostuum, verboden te praten, gsm en fototoestel afgeven, … en dat voor een man die een staatsvorm op poten zetten die toch al enige tijd geleden bewezen heeft niet te werken. Het zal iets typisch Russisch zijn waarschijnlijk…
Na het bezoekje aan Lenin, bezochten we de metro. Ja, in Moskou néém je de metro niet, je bezoekt die. Als parel van het Sovjettijdperk is deze dan ook behoorlijk indrukwekkend. Onderstaande foto’s proberen dat te bewijzen.

Ode aan de arbeiders!

Metro in actie

Op aanraden van onze Rus uit Vladivostok deden we in de namiddag een boottochtje. Ja, we weten het! Boottochtjes zijn dé tourist trap bij uitstek. Maar onze Rus was er laaiend enthousiast over. Enkele sfeerbeelden bewijzen zijn ongelijk.

Sander amuseert zich niet

Jens haalt dan maar biertjes

Na vier uur gingen we shoppen. Om eten uiteraard. Wat anders?
Vanavond houden we het rustig, want morgen willen we om 8u al de baan op zijn. Op weg naar Kiev. Over slechte wegen. We hopen dat in een drietal dagen te doen. We houden u op de hoogte. Mocht het u interesseren….

Onze

Onze living voor twee dagen

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.